പാക്കിസ്ഥാനും -ഇറാനും;  ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളും, ഇസ്രയേലിൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള പ്രതിരോധവും

ഇസ്രായേൽ-ഇറാൻ സാഹചര്യങ്ങളുടെ പാഠങ്ങൾ
ആണവായുധങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തിന് അസാധാരണമായ പ്രതിരോധശേഷി നൽകുമെങ്കിലും, അത് കൈവശമുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളും ആഭ്യന്തര നയങ്ങളും ആഗോള സുരക്ഷയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നത് അതീവ നിർണായകമാണ്. നിലവിൽ ഇസ്രായേൽ-ഇറാൻ സംഘർഷം ലോകശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയും പാകിസ്താനും തമ്മിലുള്ള സ്ഥിതിവിശേഷം സമാനമായ സൂക്ഷ്മതയോടെ വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

പാകിസ്താന്റെ ആണവശേഷിയും ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളും

ഇന്ന്, പാകിസ്താന്റെ ആണവായുധ ശേഷി ഇന്ത്യക്ക് വലിയ ആശങ്കയാണ്. ആണവായുധങ്ങളുടെ പിൻബലത്തിലാണ് പാകിസ്താൻ ഇന്ത്യയിലേക്ക് തീവ്രവാദികളെ കയറ്റി വിടുന്നതും അതിർത്തിയിൽ നിരന്തരമായ പ്രകോപനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും. ഒരു രാജ്യത്തിന് ആണവായുധങ്ങൾ നൽകുന്ന “പ്രതിരോധപരമായ തടസ്സം” (deterrence) എന്ന സങ്കൽപ്പം പാകിസ്താൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. തങ്ങൾക്ക് ആണവശക്തിയുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ സൈനിക നീക്കം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന ധാരണയിൽ, പരമ്പരാഗത യുദ്ധത്തിൽ ഉണ്ടാകാവുന്ന തിരിച്ചടികളെക്കുറിച്ച് ആശങ്കയില്ലാതെ തീവ്രവാദ പ്രവർത്തനങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ പാകിസ്താന് സാധിക്കുന്നു. കശ്മീർ വിഷയത്തിലും, അതിർത്തി കടന്നുള്ള നുഴഞ്ഞുകയറ്റങ്ങളിലും പാകിസ്താന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടാകുന്ന നിരന്തരമായ പ്രകോപനങ്ങൾ ഇതിന് വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ആണവായുധങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, തീവ്രവാദത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ പാകിസ്താന് ഇത്രയും ധൈര്യം ലഭിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് വലിയൊരു സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളിയാണ്.

ഇസ്രായേലിൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള  പ്രതിരോധം

ഇസ്രായേലിന്റെ ആണവ നയം പ്രാഥമികമായി അവരുടെ നിലനിൽപ്പിനും സുരക്ഷയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ഭീഷണികൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മേഖലയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഇസ്രായേൽ, തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് ആണവശക്തി ഒരു അത്യാവശ്യ ഘടകമായി കാണുന്നു. 1973-ലെ യോം കിപ്പൂർ യുദ്ധം ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. അന്ന് ഇസ്രായേൽ കടുത്ത ഭീഷണി നേരിട്ടപ്പോഴും ആണവായുധം ഉപയോഗിച്ചില്ല, പകരം പരമ്പരാഗത സൈനിക ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് പ്രതിരോധിച്ചു. ഇത് ആണവായുധങ്ങൾ ഒരു അന്ത്യോപായം മാത്രമാണെന്ന അവരുടെ നയത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ഇസ്രായേലിന്റെ “അവ്യക്തത” എന്ന ആണവ നയം (ആണവായുധങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പരസ്യമായി സമ്മതിക്കുകയോ നിഷേധിക്കുകയോ ചെയ്യാത്തത്) അവരുടെ ശത്രുക്കളെ ആക്രമിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ നയം തങ്ങളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഒരു അധിക മാനം നൽകുന്നു എന്നാണ് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ എതിരാളികൾ ഇസ്രായേലിന്റെ ആണവ പ്രതികരണ ശേഷിയെക്കുറിച്ച് അനിശ്ചിതത്വം നിലനിർത്തുന്നത് വഴി, ഒരു വലിയ ആക്രമണത്തിന് മുമ്പ് അവർക്ക് കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടി വരുന്നു.

ഇസ്രായേൽ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ്. അതിന്റെ ജനസംഖ്യയിൽ ഗണ്യമായൊരു വിഭാഗം അറബ് പൗരന്മാരാണ്, അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും മുസ്ലീങ്ങളാണ്. ഇസ്രായേൽ പാർലമെന്റിൽ (നെസെറ്റ്) അറബ് പ്രതിനിധികളുണ്ട്, അവർക്ക് വോട്ടവകാശമുണ്ട്, വിവിധ സർക്കാർ, സ്വകാര്യ മേഖലകളിൽ അവർക്ക് അവസരങ്ങളുണ്ട്. ഈ ബഹുസ്വരതയും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളും, ഇസ്രായേലിന്റെ ആണവ നയത്തിന് ഒരു ഉത്തരവാദിത്തബോധം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, തങ്ങളുടെ ആണവായുധങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തെയും ആക്രമിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കില്ലെന്ന് ഇസ്രായേൽ ഉറപ്പുനൽകുന്നു. ഒരു “പ്രതിരോധ കവചം” എന്ന നിലയിൽ മാത്രമാണ് ഇസ്രായേൽ ആണവായുധങ്ങളെ കാണുന്നത്.

എന്തുകൊണ്ട് ഇറാൻ ആണവായുധം നിർമ്മിച്ചുകൂടാ?

ഇസ്രായേലിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇറാന്റെ ആണവ പരിപാടികളെ ലോകരാജ്യങ്ങൾ വലിയ ആശങ്കയോടെയാണ് കാണുന്നത്. ഇതിന് പല കാരണങ്ങളുണ്ട്:

ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന നയങ്ങൾ: “ഇസ്രായേലിനെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കും” എന്ന് പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, ഹിസ്ബുള്ള, ഹമാസ് പോലുള്ള ഭീകരസംഘടനകൾക്ക് പിന്തുണ നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാജ്യമാണ് ഇറാൻ. ഒരു ആണവശക്തിക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന നയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് ആഗോള സമാധാനത്തിന് വലിയ ഭീഷണിയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഇറാന്റെ പിന്തുണയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന യെമനിലെ ഹൂത്തി വിമതർ ചെങ്കടലിൽ കപ്പൽ ഗതാഗതത്തിന് ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നത്, ഇറാന്റെ സ്വാധീനം പ്രാദേശിക സ്ഥിരതയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നതിന് തെളിവാണ്.

അവിശ്വാസം ജനിപ്പിക്കുന്ന ആണവ പരിപാടികൾ: യൂറേനിയം സമ്പുഷ്ടീകരണം 60% വരെ എത്തിച്ചത് അവരുടെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെ കൂടുതൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ആണവായുധ നിർമ്മാണത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ഈ നീക്കം, സമാധാനപരമായ ആണവോർജ്ജ ഉത്പാദനമെന്ന ഇറാന്റെ വാദത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര ആണവോർജ്ജ ഏജൻസിയുടെ (IAEA) പല നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ഇറാൻ വിലക്കേർപ്പെടുത്തുന്നത് അവരുടെ ആണവ പരിപാടികളിലുള്ള സംശയം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

മതഭീകര ഭരണകൂടം, മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾ: ഇറാൻ ഒരു മതഭീകര ഭരണകൂടമായാണ് പല ലോകരാജ്യങ്ങളും കണക്കാക്കുന്നത്. അവിടെ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് പരിമിതമായ അവകാശങ്ങളാണുള്ളത്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ, ജൂതന്മാർ, സൊറോസ്ട്രിയൻമാർ തുടങ്ങിയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് നിയമപരമായ അംഗീകാരമുണ്ടെങ്കിലും, അവർക്ക് വിവേചനം നേരിടേണ്ടി വരാറുണ്ട്. മതപരിവർത്തനം പോലുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ കർശനമായ നിയമങ്ങളുണ്ട്. ഇത്തരം ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് ആണവായുധം ലഭിക്കുന്നത് പ്രാദേശിക സുരക്ഷയ്ക്കും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും വലിയ വെല്ലുവിളിയാകും. ഒരു ആണവശക്തിയുടെ കയ്യിൽ ഇത്തരം വിവേചനപരമായ നയങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ആഭ്യന്തരമായി മാത്രമല്ല, അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിലും പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും.

ഇസ്രായേൽ ഇറാനെ ആക്രമിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം

ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, ഇറാൻ ആണവായുധം നിർമ്മിക്കുന്നത് തടയാൻ ഇസ്രായേലിന് സൈനിക നടപടി സ്വീകരിക്കാൻ “അവകാശമുണ്ട്” എന്ന് പറയാം. ഇസ്രായേൽ നിലവിൽ ‘ഓപ്പറേഷൻ റൈസിംഗ് ലയൺ’ എന്ന പേരിൽ ഇറാനെതിരെ ശക്തമായ സൈനിക നടപടി ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇറാന്റെ ആണവ നിലപാടുകൾക്കും ഭീഷണികൾക്കുമെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിരോധപരമായ ആക്രമണങ്ങളാണ് ഇസ്രായേൽ ഈ ഓപ്പറേഷനിലൂടെ നടത്തിവരുന്നത്. ഈ സൈനിക നടപടിയിൽ ഇറാന്റെ ആണവ കേന്ദ്രങ്ങളെയും സൈനിക താവളങ്ങളെയും ലക്ഷ്യമിട്ട് വ്യോമാക്രമണങ്ങൾ നടക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഇറാന്റെ ആണവ പരിപാടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആണവശാസ്ത്രജ്ഞരെയും മുതിർന്ന സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നീക്കങ്ങളും ഈ ഓപ്പറേഷന്റെ ഭാഗമായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇറാന്റെ തലസ്ഥാനമായ ടെഹ്റാനിൽ പോലും വലിയ സ്ഫോടനങ്ങൾ കേട്ടതായും ആണവനിലയങ്ങൾക്ക് നാശനഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചതായും വാർത്തകളുണ്ട്.

ഇസ്രായേലിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, “ഇസ്രായേലിനെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കും” എന്ന് പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം ആണവായുധം നേടുന്നത് അവരുടെ അതിജീവനത്തിനുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഭീഷണിയാണ്. പാകിസ്താന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ തീവ്രവാദത്തെയാണ് നേരിടുന്നതെങ്കിൽ, ഇസ്രായേലിന് ഇറാന്റെ ആണവ ഭീഷണി ഒരു നിലനിൽപ്പിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. അതിനാൽ, ഇറാൻ ആണവായുധം നേടുന്നത് തടയാൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ ഇസ്രായേൽ തയ്യാറാകും. ഇത് ഒരു പ്രതിരോധപരമായ നീക്കമായിട്ടാണ് ഇസ്രായേൽ കാണുന്നത്. “ഇസ്രായേലിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് നേരെയുള്ള ഭീഷണി ഇല്ലാതാക്കും വരെ ഈ നടപടികൾ തുടരും” എന്ന് ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹു പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ത്യ-പാകിസ്താൻ സാഹചര്യത്തിലെ പാഠങ്ങൾ

ഇസ്രായേൽ-ഇറാൻ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യക്ക് പഠിക്കാവുന്ന പാഠങ്ങളുണ്ട്. പാകിസ്താന്റെ ആണവശേഷി തീവ്രവാദത്തിന് ഒരു മറയായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യക്ക് സൈനികമായി ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ നീങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. കാരണം, ഒരു ആണവ യുദ്ധം ഇരു രാജ്യങ്ങൾക്കും ആഗോള സമൂഹത്തിനും വിനാശകരമാകും. അതേസമയം, ഇറാനെപ്പോലെ ഒരു ഭരണകൂടം ആണവായുധം നേടുന്നത് ലോകസമാധാനത്തിന് എങ്ങനെ ഭീഷണിയാകും എന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ ‘ഓപ്പറേഷൻ റൈസിംഗ് ലയൺ’ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സമീപനങ്ങളും ആശങ്കകളും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയും പാകിസ്താനും ആണവായുധങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പാകിസ്താന്റെ തീവ്രവാദത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന നയങ്ങൾ ഈ മേഖലയിൽ സംഘർഷ സാധ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ആണവായുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ഒരു രാജ്യം തീവ്രവാദത്തെ ഒരു തന്ത്രപരമായ ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് ആഗോള സമൂഹത്തിന് ഒരു പുതിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരോധപരമായ ആണവ നയവും, ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും, ഇറാനിലെ മതഭീകര ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭീഷണികളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ലോകരാജ്യങ്ങൾ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആണവായുധങ്ങൾ ആരുടെ കയ്യിൽ എത്തുന്നു എന്നത് ആഗോള സുരക്ഷയെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന വിഷയമാണ്.