‘വഞ്ചന’, ‘ക്രിമിനൽ വിശ്വാസ വഞ്ചന’ എന്നീ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഒരേ ആരോപണങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കില്ല: സുപ്രീം കോടതി

ദില്ലി > വിശ്വാസ വഞ്ചനയും വഞ്ചനയും ഒരേ ആരോപണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. വഞ്ചന എന്ന കുറ്റകൃത്യത്തിൽ (S.420 IPC/S.318 BNS) തുടക്കം മുതൽ തന്നെ ക്രിമിനൽ ഉദ്ദേശ്യം ഉൾപ്പെടുന്നുവെന്ന് കോടതി പറഞ്ഞു; എന്നിരുന്നാലും, വിശ്വാസ വഞ്ചന എന്ന കുറ്റത്തിന് (S.406 IPC/S.316 BNS) തുടക്കത്തിൽ നിയമപരമായ വിശ്വാസം അർപ്പിക്കുന്നു, അത് പിന്നീട് ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ഈ രണ്ട് കുറ്റകൃത്യങ്ങളും ഒരേ വസ്തുതകളിൽ ഒരേസമയം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം അവ പരസ്പരം “വിരുദ്ധമാണ്”.

“വഞ്ചനയ്ക്ക്, തുടക്കം മുതൽ തെറ്റായതോ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതോ ആയ പ്രതിനിധാനം നടത്തുമ്പോൾ ക്രിമിനൽ ഉദ്ദേശ്യം ആവശ്യമാണ്. ക്രിമിനൽ വിശ്വാസ ലംഘനത്തിൽ, ഏൽപ്പിച്ചതിന്റെ തെളിവ് മാത്രം മതി. അതിനാൽ, ക്രിമിനൽ വിശ്വാസ ലംഘനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ, കുറ്റവാളിയെ നിയമപരമായി സ്വത്ത് ഏൽപ്പിക്കുന്നു, അയാൾ അത്  ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നു. അതേസമയം, വഞ്ചനയുടെ കാര്യത്തിൽ, കുറ്റവാളി വഞ്ചനാപരമായോ സത്യസന്ധതയില്ലാതെയോ ഒരു വ്യക്തിയെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സ്വത്ത് നൽകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, രണ്ട് കുറ്റകൃത്യങ്ങളും ഒരേസമയം നിലനിൽക്കില്ല. തൽഫലമായി, പരാതിയിൽ സ്വതന്ത്രവും വ്യത്യസ്തവുമായ രണ്ട് കുറ്റകൃത്യങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല. പറഞ്ഞ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഒരേ വസ്തുതകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരേസമയം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം അവ പരസ്പരം വിരുദ്ധമാണ്.”, കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു.

ജസ്റ്റിസ് ബി.വി. നാഗരത്ന , ജസ്റ്റിസ് ആർ. മഹാദേവൻ എന്നിവരടങ്ങിയ ബെഞ്ചാണ് കേസ് പരിഗണിച്ചത്. അപ്പീൽ വാദിയായ പ്രതിക്ക് മുൻകൂർ പണം ലഭിച്ചെങ്കിലും എട്ട് വർഷത്തേക്ക് വിൽപ്പന നടത്തുകയോ പണം തിരികെ നൽകുകയോ ചെയ്തില്ല. വഞ്ചനയും ക്രിമിനൽ വിശ്വാസ വഞ്ചനയും ആരോപിച്ച് പരാതിക്കാരൻ കേസ് ഫയൽ ചെയ്തു,  സുപ്രീം കോടതിയിൽ ഇപ്പോൾ അപ്പീൽ നൽകുന്നതിലേക്ക് നയിച്ച ക്രിമിനൽ കേസുകൾ റദ്ദാക്കാൻ ഹൈക്കോടതിയും വിസമ്മതിച്ചു.

ഡൽഹി റേസ് ക്ലബ് (1940) ലിമിറ്റഡ് vs. സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് ഉത്തർപ്രദേശ് (2024) 10 SCC 690 എന്ന കേസിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജസ്റ്റിസ് നാഗരത്ന  എഴുതിയ വിധിന്യായത്തിൽ, എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ച തീരുമാനം മാറ്റിവെച്ച്, ഇങ്ങനെ നിരീക്ഷിച്ചു:

“ഐപിസി 406-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമായ, ഐപിസി 405-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം നിർവചിച്ചിരിക്കുന്ന ക്രിമിനൽ വിശ്വാസ വഞ്ചന കുറ്റം പ്രതി ചെയ്തതായി പരാതിക്കാരന്റെയോ/പ്രതിയുടെയോ കാര്യത്തിൽ പരാമർശിക്കേണ്ടത് പ്രസക്തമാണ്, അതേസമയം, ഐപിസി 420-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമായ, സെക്ഷൻ 415-ൽ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ വഞ്ചന കുറ്റവും പ്രതി ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല.”

കൂടാതെ,  “അയാളെ ഏൽപ്പിച്ച സ്വത്ത് വഞ്ചനാപരമായി ദുരുപയോഗം ചെയ്തതിന്റെ തെളിവില്ലെങ്കിൽ, ഓരോ വിശ്വാസ ലംഘനവും ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റകൃത്യമായി മാറില്ല”. ക്രിമിനൽ വിശ്വാസ ലംഘനത്തിന്റെ വശത്തെക്കുറിച്ച് കോടതി പറഞ്ഞു,

“ഇപ്പോഴത്തെ കേസിൽ, ഐപിസി സെക്ഷൻ 406 പ്രകാരം കുറ്റകൃത്യമാകാൻ ആവശ്യമായ ഘടകങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ പരാതിക്കാരൻ പരാജയപ്പെട്ടു. അപ്പലൻറിന് സ്വത്ത് എങ്ങനെ ഏൽപ്പിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു രേഖയും പരാതിക്കാരൻ സമർപ്പിച്ചിട്ടില്ല. കൂടാതെ, അപ്പീലന് അങ്ങനെ ഏൽപ്പിച്ച സ്വത്ത് എങ്ങനെ ദുരുപയോഗം ചെയ്തു അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഉപയോഗത്തിനായി പരിവർത്തനം ചെയ്തുവെന്നും അതുവഴി വിശ്വാസലംഘനം നടത്തിയെന്നും പരാതിയിൽ പരാമർശിക്കുന്നില്ല.” കോടതി കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

വഞ്ചനയുടെ വശത്തെക്കുറിച്ച് കോടതി പറഞ്ഞത്, സ്വത്ത് അപ്പലൻ്റിനെ ഏൽപ്പിച്ചതാണെന്ന് പരാതിയിൽ സമ്മതിച്ചാൽ, വഞ്ചനയുടെ ആവശ്യമായ ഘടകങ്ങൾ, അതായത് സ്വത്ത് കൈമാറാനുള്ള പ്രേരണ, ഇല്ലാത്തതിനാൽ വഞ്ചനയ്ക്ക് ഒരു കേസും ഉണ്ടാകില്ല എന്നാണ്.

“എഫ്‌ഐആറും പരാതിയും പരിശോധിച്ചതിൽ നിന്ന് തന്നെ, ഐപിസി 420-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം വഞ്ചന എന്ന കുറ്റം ചുമത്തിയതായി ഞങ്ങൾക്ക് കണ്ടെത്താനായില്ല, കൂടാതെ ഈ കേസിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും സ്വത്തോ വിലപ്പെട്ട സുരക്ഷയോ നൽകുന്നതിന് വഞ്ചനയോ സത്യസന്ധമല്ലാത്ത പ്രേരണയോ ഉണ്ടായതായി ഞങ്ങൾക്ക് കണ്ടെത്താനായില്ല.” കോടതി പറഞ്ഞു.

അതനുസരിച്ച്, അപ്പീൽ അനുവദിച്ചു.

കേസിൻ്റെ പേര്: അർഷാദ് നെയാസ് ഖാൻ vs ജാർഖണ്ഡ് സംസ്ഥാനം & മറ്റൊന്ന്

ഹർജിക്കാർക്കുവേണ്ടി: ശ്രീമതി ശ്രീജ ചൗധരി, AOR

എതിർകക്ഷികൾക്ക് വേണ്ടി: Mr. രാജീവ് ശങ്കർ ദ്വിവേദി, അഡ്വ. ശ്രീമതി മധുസ്മിത ബോറ, എഒആർ ശ്രീ പവൻ കിഷോർ സിംഗ് 

വിധിന്യായം